چرا هزینه های SaaS Cloud شروع به ایجاد سؤالات در مقیاس می کند

در یک نگاه

• با 10 میلیون دلار ARR، صورت‌حساب ابری که با درآمد افزایش می‌یابد، احساس می‌کند که سیستم کار می‌کند. با 50 میلیون دلار، همان منطق نسبتی را ایجاد می کند که هیئت مدیره شروع به پرسیدن سوال در مورد آن می کند

• حجم کاری که منجر به هزینه می شود، غیرقابل پیش بینی نیست. آن‌ها همان‌هایی هستند که قابل مدل‌سازی هستند و هیچ‌کس نتوانسته آن‌ها را بهینه کند، زیرا بودجه هنوز محدودیتی نداشت.

• هزینه های خروج، گسترش خدمات مدیریت شده، و تمدید قیمت گذاری متعهد، بی سر و صدا ترکیب می شوند تا زمانی که یک چرخه برنامه ریزی سالانه نادیده گرفتن آنها را غیرممکن کند.

• وقتی بازار و زیرساخت‌ها برای یک بودجه با هم رقابت می‌کنند، صورت‌حساب ابری دیگر یک آیتم خطی نیست و شروع به گفتگو می‌کند.

محاسبه صورت حساب ابری که 10 میلیون دلار کار می کند و 50 میلیون دلار شکسته می شود

با 10 میلیون دلار ARR، صورتحساب ابر خطی در بودجه مهندسی است که با محصول افزایش می‌یابد، که درست به نظر می‌رسد. مشتریان بیشتر به معنای محاسبات بیشتر، فضای ذخیره سازی بیشتر، خروجی بیشتر است. درآمد بالا می رود، COGS در جایی که شما می خواهید پیش می رود، و ابر کاری را که قرار است انجام دهد انجام می دهد. با 50 میلیون دلار، منطق هنوز دست نخورده است، اما عدد روی اسلاید تخته داستان متفاوتی را بیان می کند.

این در چرخه برنامه ریزی سالانه ظاهر می شود، این یک حادثه تولید نیست. شخصی هزینه‌های زیرساختی را طی سه سال مالی گذشته برای ساختن مدل هزینه‌ای برای تخته می‌کشد. نرخ رشد مرکب در خط ابری با مضربی از رشد ARR اجرا می شود. هزینه های خروج سریعتر از پایه کاربر رشد کرد. قیمت گذاری متعهد از 18 ماه پیش برای تمدید با نرخ های فعلی قابل تمدید است. ویژگی های اضافه شده در طول یک سرعت رشد، پردازش فشرده محاسباتی را به همراه داشت که تیم آن را در خدمات مدیریت شده جذب کرد زیرا پهنای باند مهندسی برای ایجاد آن وجود نداشت.

در آن زمان، هیچ کدام از اینها تماس های بدی نبودند. مجموع تصمیمات معقول جداگانه نسبتی را ایجاد کرد که اکنون توضیح آن دشوار است.

آنچه که مدیر مالی برای ارائه هیئت مدیره به آن نیاز دارد، داستانی است در مورد اینکه چگونه زیرساخت ها مقیاس ها را با درآمد حاصل از اینجا خرج می کنند روی بیرون داده های تاریخی گویای این داستان نیستند. به عنوان درصدی از هزینه درآمد، این عدد چیزی نیست که کسی در زمان ساخت مدل برای آن برنامه ریزی کرده بود. این یک بحران نیست. این نوع آیتم خطی است که این سؤال را ایجاد می کند: “آیا این همان چیزی است که باید باشد؟”

بارهای کاری که باعث ایجاد هزینه می شود، غیرقابل پیش بینی نیست. آنها ثابت هستند: خطوط لوله پردازش داده که هر شب اجرا می شوند، مدل های امتیازدهی بلادرنگ که شلیک می شوند روی هر رویداد مشتری، کارگران پس‌زمینه که همگام‌سازی یکپارچه‌سازی را برای حساب‌های سازمانی مدیریت می‌کنند. مشخصات بار قابل پیش‌بینی است، زمان‌بندی ثابت است و هزینه هر واحد کار به اندازه‌ای ثابت بوده است که کسی بتواند آن را مدل کند. هیچ کس این کار را نکرد، زیرا بودجه زیرساخت آن چیزی نبود که کسی در هنگام طراحی آن حجم کاری بهینه سازی می کرد.

زمانی که هزینه های زیرساختی شروع به رقابت با رشد می کند

هزینه های زیرساختی دارای دو فصل است. اولی جایی است که هزینه ها زیر سوال نمی رود زیرا محصول در حال ساخت است و مقیاس هنوز به دست نیامده است. دومی زمانی شروع می شود که مقیاس به دست می آید و ساختار هزینه مناسب برای فصل یک به یک محدودیت تبدیل می شود. شکاف بین این دو تا زمانی که چرخه برنامه ریزی به آن برسد، نامرئی است.

فصل دوم زمانی فرا می‌رسد که سرمایه‌گذاری به بازار و هزینه‌های زیرساختی برای یک بودجه با هم رقابت می‌کنند. در سالی که جذب مشتری گران است و حفظ درآمد خالص باید بهبود یابد، نسبت زیرساخت اهمیت دارد. این یکی از معدود هزینه های عمده در این مرحله است که مستقیماً کسب و کار را به جلو نمی برد.

سوالی که هرگز پرسیده نمی‌شود: آخرین بار چه زمانی تیم به این موضوع نگاه کرد که آیا محاسباتی که می‌خرند برای کاری که در حال اجرا هستند مناسب است یا خیر؟ نه اینکه کافی باشه این که آیا فاکتور شکلی که در مقیاس قبلی منطقی بود، سریع برای تهیه، حداقل سربار عملیات، صورت‌حساب متغیر، هنوز انتخاب مناسبی برای بارهای کاری است که اکنون به اندازه کافی برای مدل‌سازی سازگار هستند، به اندازه کافی پایدار هستند تا به آنها متعهد شوند، و به اندازه کافی بزرگ هستند که ساختار هزینه اهمیت دارد.